عاقبت سبكباران:

(شمايان اي ادميان هش داريد كه) هدف نهايي پيشاپيشتان است و مرگ و رستاخيز اوازخانان فراتان مي خوانند و به پيشتان مي

رانند تا به مقصدتان برسانند پس سبكبار شويد تا برسيد!چرا كه پيشينيان كه رفته اند منتظر رسيدن شما و ديگران هستند.

 

سعادت دو جهان:

پس از ستايش وثناي خداوند سبحان (چنين گويمتان اي مردمان): تقدير خداوندي(و موهبتهاي الاهي)از اسمان  چونان قطره هاي باران بر ادميان فرود ايد و بهره هر كس به مقداري كه سهم اوست به وي  ميرسد بيش يا كم (و هر كس به تقدير خداوند و به قدر استعداد و كوشش خويش از مواهب الاهي نصيبي دارد) بنابر اين هر گاه هر كدامتان فزوني و برتري در مال و منال برادر خويش ( و ديگر مسلمانان) ديد مبادا كه به فتنه افتد( و بر او حسد ورزد و يا در پنجه ي حسرت و نا اميدي گرفتار گردد بلكه بايد به سهم خويش قناعت ورزد و نيز به جد در مسير جلب بيشتر نعمتهاي خداوندي بكوشد)زيرا انسان مسلمان تا انگاه كه خويشتن را به الودگي اشكار و يا پنهان نيالايد ( و شايستگي جلب رحمت بيشتر خداوند رحمان را از دست ندهد) مانند كوشنده ي اميدواري است كه همواره در انتظار پيروزي و دستيابي به نعمت بيشتر و نيز زوال زيان و خسران است.

مسلماني كه از خيانت ( و الودگي و معصيت) پاك باشد به يكي از اين دو نيكي و احسان خداوند چشم اميد دارد : يا دعوت الاهي  فرا رسد و خداوند وي را نزد خوش بخواند كه چه از اين بهتر! چرا كه  انچه كه نزد خداست  بهترين هاست و مانا ترين هاست . ويا خداوند  رزق و روزي اش دهد و داراي خانواده و ثروت شود و دين و شرافتش را نيز محفوظ بماند. ثروت و فرزندان محصولات كشتگاه اين جهان اند و عمل صالح محصول كشتزار اخرت است و گاهي شود كه خداوند هر دو را يكجا به مردماني عطا كند.

حرمت حريم الهي:

ستودن خداوند

1:نوميد نيستم از رحمتش.

2:بي بهره نيستم از نعمتش.

3:مايوس نيستم از مغفرتش.

4:نافرمان نيستم از عبادتش.

5:همو كه رحمتش پيوسته است و گسيختگي ندارد.

6:نعمتش جاويد است و فنا ناپذير.

 

نكوهيدن دنيا:

1:فناپذير و نا پايدار.

2:مردمانش بايد از ان دست كشند وبيرون شوند.

3:شيرين است و سبزين.

4:به سوي خواهنده خود ميشتابد.

5:با جان تماشاگر خود در مي اميزد و محبت خود را در قلب او ميريزد.

برداشتگاه ستوده:

پس نيكوترين توشه ها را برگيريد و از اين جهان رخت بر بنديد و در طلب دنيا بيش از كفافتان مجوييد و از دنيا بيش از انچه كه به مقصد برساند طلب نكنيد.

نوشته شده در شنبه 01 بهمن 1390ساعت 09:20 توسط mazhabeyan| ارسال نظر(0)