اوصاف فرخندگان:

انگاه كه حكمي و حكمتي بشنود ان را دريابد.

و انگاه كه به رستگاري و رشد فراخوانده شود به ان روي ارد.

و در دامان هدايتگراي راه شناس چنگ افكند و نجات يابد.

پروردگارش را پروا گيرد.

و از گناه خويشتن هراسان شود.

توشه اي ناب و خالص پيش فرستد.

و كردار نيكو كند.

جاودانه ها و رغبت ورزيدنها را به كف ارد و ذخيره سازد.

ناجاودانه ها و ناستوده ها دوري گزيند.

و هدف را نشانه رود و تير را بر ان نشاند.

و پاداش را بستاند و سراي جاويدان را بر سراي ناپايدار اين جهان برتر نهد.

با خواهشهاي نارواي دل ستيز كند و بر انها چيرگي يابد.

و ارزوهاي نارواي خويشتن را دروغ شمارد و ناپسند انگارد.

از شكيبايي مركبي راهور بسازد و با ان به سوي وادي نجات خويشتن بتازد.

و تقوا را توشه ي مرگ خود كند.

بر راه روشن و اشكار سوار گردد و ان را بپويد.

و بر طريقت درخشان و بزرگراه نور و ايمان استوار بماند.

فرصتها را در يابد و از مهلتها بهره ي نيكو برد.

و بر اجل خويش پيشي گيرد.

و از كار و كردار خويش توشه ي نيكو ذخيره سازد.